ندای قرآن

تا قيامت مي‎زند قرآن ندا 
كاي گروهي جل را گشته فدا 
مر مرا افسانه مي‎پنداشتيد 
تخم طعن و كافري مي‎كاشتيد 
خود بديديد اي خسيسان زمن 
كه شما بوديد افسانه نه من 
تا بديديد اي كه طعنه مي‎زديد 
كه شما فاني و افسانه بُديد 
من كلام حقّم و قائم به ذات 
قوّت جان جان و ياقوت زكات 
نور خورشيدم فتاده بر شما 
ليك از خورشيد ناگشته جدا 
نَك منم ينبوع آن آب حيات 
تا رهانم عاشقان را از ممات

مولوي 
 
الفبای خدا جویی

اگــــر دلــــداده اهــــل وفــــايــــي 
اگر اهــــل صفاي مصطفايــي 
اگــــر بـــــــا وادي دل انـــس داري 
اگر رهپــــوي راه اولــيــايــــي 
اگر صبــــح و مـــسا جوياي فيضي 
اگر همــدل، اگــر هـمراز مايي 
بيــــا تــــا روز و شب قرآن بخوانيم 
كه دل گيرد ز نورش روشنايي 
به عشق آباد ما هرگز دلي نيست 
مـــگر مــدهوش عطر آشنايي 
زنــــاي دل نــــواي شــــوق خـيزد 
رسد گـــر گوش جان را ربنايي 
ســــحر از نــــغمه جــانبخش قرآن 
شب از نــــجواي نـاي نينوايي 
نسيمي مي وزد هــــر دم دل انگيز 
ز كوي روشنان والضــــحـــايي 
شــــفــــاي دردهــا آيــــات قــــرآن 
كه دارد بهر هر دردي دوايــــي 
تــــو را مــــمــكن شود با بال ترتيل 
سفــر تــا مــرزهــاي مـاورايي 
صــــداي بــــال جــبريل است گـويا 
تــلاوتــهــاي آيــــات خــدايـــي 
الــفباي خــــداجويي همــين است 
اگــر بــــا ايــــن الفبــا آشنايي

جلوه گاه كبری
 
چون كه مي خوانند قرآن گوش باش 
آن زمــــان دلــداده خــامــوش بــاش 
در هــواي خويش و سرگـردان مباش 
محفل شوق است بي سامان مباش 
خلــوت مــستــانه عــرفانـي تـراست 
از تو هر شب چشم حيراني تـراست 
درگــه قــرآن حــريم لالــه هـــاســـت 
عشق آنجـــا در خــم آيينه هــاســت 
محــفــل او خــانه تشـــويـش نـيست 
حيرت و مستي طلوعي بيش نيست 
بـــحــر ژرف ذات بـــي همتـاســت او 
تــرجمــان عالــم عــقبـــي اســت او 
معــدن فيــض ربــوبـي، هـادي است 
وصــل خــوبان جـلوه اين وادي است 
منطــق او منطـق عشق و صفـاست 
هفت بطنش جلــوگــاه كبــريــاســت 
او كتــاب دعــوت از پــروانــه هــاست 
عطر خوشبوي حــريـم خانه هــاست 
عــروه الــوثـقي است او در اين جهان 
رازهــــاي بــــي كــران دارد نـــهــان 
مصحــف عظــمــي است اي هابيليان 
در ربــائــيــــد از كـــف قـابيليان

عظمت قران

بــيــا گفـتــار ارزنده بيــامــــوز ز دانـشگــاه بــي همتـاي قرآن شــود غــرق سعــادت آدمـيت اگـــر اجـرا شود معنــاي قــرآن نمي گردد عمل دستور نغزش به جا مانده همين انشاي قرآن بــيــايــد قــائــم آل مــحــمــــد نــمايد مــوبــه مــواجـاري قرآن شود عالم گلستان از وجودش بــه زيــر پــرچــم يــكتــاي قرآن توســل بر حسين بن علي كن بود خون حسين امضــاي قـرآن ببـايــد منتظـــر آمــاده باشي بــه حفــظ مكتــب اعــلاي قرآن
عمــل به قــرآن

بــا عمــل تفسيــر قــرآن صـورتي زيبا بود 
ور نه آن تفسير صورت بي عــمـل ملغا بود 
منــفذ كــان سعــادت آيــه قــرآنــي است 
سالك ايــن ره بــه يــاري عمــل پــويــا بود 
وعــده جنــات تــجــري تــحتــها الانــهار را 
مي دهد بر مومنين كان جانشان مأموا بود 
مي شود كه روشن بيوت اهل دل با خواندنش 
تا كه در زهنش ز قــرآن اين چنين معنا بود 
هــر كــه از قــرآن بخواند ســوره آيــات نور 
مي شود پيروز از لـطف و دلــش بــرنــا بود 
پــس و بيا رو به سوي واقعيت كن كه جان 
همچو مــرغي بــا اميــد وصـل او دروا شود 
خــســروي بــا پــرتو بينا ســرايد نــغمه اي 
نوش از آن ساغر كه عشقش در جهان صهبا بود 
 
عناوین 114 سوره قرآن كریم

بــــا ســــوره فــــاتحه بپــادار نــــمـاز 
بعــــد از بقــره به آل عمــران پــرداز 
از مــائده و تــوبه و انــعــــام و نــسـاء 
ز اعراف و ز انفــال بجو حكمت و راز 
بــا يــونس و هــود و يوسف و ابراهيم 
رعد آمد و حجر و نحلو كهف و تحريم 
طــه، شعــرا، نـمــل و نــــور و فــرقان 
شد، غافــر و عنكبوت و روم و لقمان 
باص و قصص و سجده و احزاب و سبا 
ياسيــن و دخان و فصلـت و الرحمـن 
بــا زخــرف و احقــاف و زمر و الصافات 
شــوري وق و ذار يــــات و حجــــرات 
بــر واقعــه و مــجادله، حشــر و حـديد 
بر چجاثيه و الفتح و محمــد صـــلوات 
نــجم و قــمر و مــنافقون و صف و طور 
از ممتحنه به مــــرسلات آمـــــده نور 
بــــا جــمعه تغابــن و طلاق آيــد و نـوح 
الحــــاقه با ملك و قـلم كرده ظـــهور 
انســـان و قيــامــه انفــطار و تــكــويــر 
زلــزال و معــارج و نبــا گشتــه نذيــر 
جــن اســت و مــزمل و مــدثر و الفــجر 
القــدر و بــروج نــازعات است بشـــر 
ليــل و بــلد اســت و انشــقاق و اعمي 
فيل و علق است و انشـــراح و اعلي 
بابيــنه و غــاشيه و الطـارق و شمــس 
التين و تكاثراست و ماعـــون و ضحي 
با كوثر و اخلاص و فلق حمــد و سپاس 
بــر قــارعه و مطفـــفيــن دار حـواس 
با عصــر و قــريش و عــاديات و هــمـزه 
نصر آمد و كافرون و تبســـت و الناس 
هــر روز و شــب از پيــام قــرآن مــجيـد 
بر امت مصطفي است ايمـــان و اميد 
امــيد كه اســلام قــوي بــاشـد و شــاد 
پايان شبه سيه رســد صبـــح سپــيد