پس از پايان نبرد گوسفندها، حضرت محمّد(صلى الله عليه وآله) لبخندى زد كه شگفتى يارانش را برانگيخت. از پيامبر پرسيدند: «اى رسول خدا! چرا خنديديد!!» پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)فرمود: «از آن گوسفند شكست خورده در شگفتم (كه امروز بازنده ميدان است و فرداى قيامت پيروز صحنه). به خدايى كه جانم در دست اوست، در روز قيامت، خدا حق او را از گوسفند ستمكار خواهد گرفت.»[2]با اين حكايت برايت روشن شد كه جرم و خطاى حيوانات چگونه است و حسابرسى آن‌ها در چه حدودى خواهد بود

Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA

ديدن خدا

امّا در پرسش سوّمت نوشته بودى: «آيا انسان‌هاى خوب و باايمان مى‌توانند خدا را ببينند، چگونه؟» پاسخ آن است كه نه، چنين چيزى شدنى نيست. قرآن كريم، ديدن خدا را غير ممكن مى‌داند و در آيه 103 سوره انعام مى‌فرمايد: «لا تُدرِكُهُ الاَبصارُ و هُوَ يُدرِكُ الاَبصارَ»؛ «چشم‌ها او را نمى‌بينند، ولى او چشم‌ها را مى‌بيند». در اين موضوع، ميان انسان‌هاى خوب و بد فرقى نيست. چشم ما انسان‌ها چيزى را مى‌بيند كه جسم باشد و پس از برخورد نور به آن و برگشت نور به چشم، ديده شود؛ براى مثال وقتى تو يك درخت را مى‌بينى، در حقيقت نورى بر درخت تابيده و به چشم تو رسيده كه توانسته‌اى آن را ببينى. حال اگر موجودى جسم نبود، چگونه مى‌توان آن را ديد؟!البتّه در بعضى آيه‌هاى قرآن مانند آيه 13 سوره نجم، از ديدن خدا سخن به ميان آمده، ولى همان گونه كه مفسّر و دانشمند بزرگ علاّمه طباطبايى نوشته، منظور اين آيه، ديدن با چشم نيست. معناى اين آيه و مانند آن، ديدن با دل و شناخت خدا با دل و جان است. اميرمؤمنان على(عليه السلام) در خطبه 174 نهج‌البلاغه مى‌فرمايد: «چشم‌هاى ظاهرى هرگز خدا را نمى‌بينند، امّا دل‌ها با حقيقت ايمان او را درك مى‌كنند.» بى‌گمان، انسان‌هاى پاك و پرهيزگار، در اين نوع ديدن خدا، موفّق‌تر خواهند بود؛ زيرا دلشان را با گناه سياه نكرده‌اند.
خدانگهدار

[1]. كافى، ج 5، ص 559.

[2]. تبسّم آفتاب، ص 20.