چه ارتباطی بین قبولی عبادات با اعتقاد به امامت و ولایت امامان وجود دارد؟

شرایط لازم برای عبادات و اعمال بر سه قسم می با شد:

1ـ شرایط وجوب عمل (مثل عقل، اختیار، بلوغ، وقت و...) شرایط صحت عمل (مثلا نسبت به نماز مثل وضو، ستر عورت، رو به قبله بودن، صحیح خواندن نماز و...) و شرایط قبولی اعمال كه هم شرط خانوادگی دارد، هم اقتصادی، هم اختلافی و خود سازی، هم سیاسی و معرفتی و عبادی و آن شرایط عبارت است از 1ـ ناشزه نبودن مرد و زن، لذا كسی همسرش را آزار دهد (لم یقبل الله صلاتها) نمازش قبول نمی شود و همچنین اگر زن حق شوهر را اداء نكند([1]). 2ـ لقمه حرام نخورده باشد([2]). 3ـ شراب نخورده باشد. 4ـ دارای تقوی باشد([3]). 5ـ دارای اخلاص باشد([4]). 6ـ نگاه خشم آلود به پدر و مادر نداشته باشد و الا عبادتش قبول نمی شود([5]). 7ـ قبول شدن نماز، والا بقیه ای اعمال قبول نمی شود «ان قبلت قبل ماسواها([6])». 8ـ معرفت امام، محبت و ولایت ائمه را داشتن و اطاعت نمودن از آنها یكی از شرطهای مهم قبولی اعمال و عبادات است([7]) و... لذا فرمودند، اگر از كسی یك نماز و یا یك حسنه قبول و پذیرفته شود عذاب نمی شود «من قبل الله عنه صلاه و احده لم یعذبه و من قبل الله له حسنهً لم یعذبه([8])» چون شرایط مشكلی دارد.