25 ـ عَنْ عَبْدِاللهِ بْنِ عُمَرَ قالَ: سَمِعْتُ رَسُولُ اللهِ(صلى الله عليه وآله) يَقُولُ: اِنَّما هُوَ خَيْرٌ يُرْجى، اَوْ شَرٌّ يُتَّقى، اَوْ باطِلٌ عُرِفَ فَاجْتُنِبَ، اَوْ حَقٌّ يَتَعَيَّنُ فَطُلِبَ، وَ آخِرَةٌ اَظَلَّ اِقْبالُها فَسُعِىَ لَها، وَ دنْيا عُرِفَ نَفادُها فَاُعْرِضَ عَنْها...اِنَّ الْعَجَبَ كُلَّ الْعَجَبِ لِمَنْ صَدَّقَ بِدارِ الْبَقاءِ، وَ هُوَ يَسْعى لِدارِ الْفَناءِ، وَ عَرَفَ اَنَّ رِضَى اللهِ فى طاعَتِه، وَ هُوَ يَسْعى فى مُخالَفَتِه.   (بحار، ج 77، ص 182)

ترجمه:

عبدالله بن عمر گفت: شنيدم پيامبر(صلى الله عليه وآله) فرمود: آن خيرى است كه اميد مى رود، و يا شرّى است كه از آن پرهيز مى شود و يا باطلى شناخته شده است كه از آن پرهيز مى شود يا حقى روشن و آشكار است كه طلب مى شود و يا آخرتى است كه رو مى آورد پس براى آن تلاش و كوشش مى شود. (بدانيد) دنيا ناپايداريش شناخته شده است پس از آن دورى مى شود. شگفتا و بس شگفتا! كه كسى قبول دارد خانه اى جاويدان هست، اما براى سراى فانى مى كوشد و مى داند كه رضاى الهى در اطاعت اوست، امّا در مخالفت او گام برمى دارد.