۱) عظمت خدا

          برخورد با یک شخصیت برجسته، انسان را به تواضع وامی دارد، دیدار با یک دانشمند بزرگ، آدمی را به تکریم و احترام وامی دارد، چون که انسان در برابر عظمت و دانش آن شخصیت و این دانشمند، خود را کوچک و کم سواد می بیند. خداوند، مبدأ همۀ عظمتها و جلالهاست. شناخت خدا به عظمت و بزرگی، انسان ناتوان و حقیر را به کرنش و تعظیم در برابر او وامی دارد.

۲) احساس نیاز و وابستگی

          انسان، عاجز نیازمند و ناتوان است و خداوند، در اوج بی نیازی و غنای مطلق، و سر رشته دار امور انسانهاست. این هم عاملی است، تا انسان در برابر خداوند « بندگی » کند.

۳) سپاس نعمت

          توجه به نعمتهای بی حساب و فراوانی که از هر سو و در هر زمینه ما را احاطه کرده، قویترین انگیزه را برای پرستش پروردگار ایجاد می کند. نعمتهائی که حتی پیش از تولد شروع می شود و در طول زندگی همراه ماست و در آخرت هم ( اگر شایستگی داشته باشیم ) از آن بهره مند خواهیم شد. قرآن به این نکته اشاره کرده و به مردم زمان پیامبر صلی الله علیه و آله می فرماید: « فلیعبدوا رب هذا البیت الذی اطعمهم من جوع و ءامنهم من خوف » باید خدای کعبه را عبادت کنند، خدائی که آنان را از گرسنگی نجات داد و از ترس، ایمن ساخت.