Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA

ـ قالَ رَسُولُ اللهِ(صلى الله عليه وآله): مَنْ عَدَّ غَداً مِنْ اَجَلِه، فَقَدْ اَساءَ صُحْبَةَ الْمَوْتِ.   (تحف العقول)

ترجمه:«پيامبر(صلى الله عليه وآله) فرمود: كسى كه فردا را جزء عمر خويش بشمارد، (معلوم مى شود) كه از مرگ ناخشنود است.»

نور هدايت

حديث بيان مى دارد كه انسان، نبايد فردا را جزء عمر خويش حساب كند و براى آن برنامه ريزى كند چرا كه اين آرزو، به اين معناست كه از مرگ ناخشنود است و همين نارضايتى از مرگ، سبب غفلت در زندگى دنيوى است.(1) اصولاً از جمله مسائل بسيار مهمّى كه خداپرستان را از مادّيها جدا مى سازد، بينش آنان در مورد مسأله مرگ است; موحّدان مرگ را تولّدى دوباره مى دانند و آن را آغاز حياتى جديد مى شمارند و از نظر آنان مرگ جز انتقال از خانه اى به خانه ديگر نيست كه از قفس دنيا آزاد مى شوند و به جهان گسترده آخرت گام مى گذارند، ولى مادّيها، مرگ را پايان همه چيز مى دانند، و از اين رو حاضر نيستند خود را قربانى ارزشهاى بزرگ كنند يا قربانى بدهند، مگر تحت فشار قرار گيرند، اما خداپرستان از كشتن و كشته شدن در راه خدا باكى ندارند، ايثار مى كنند، از جان و مال مايه مى گذارند و فقط از خدا مى ترسند.از همين جاست كه در مى يابيم تا چه اندازه ايمان به معاد، در تكامل انسان مؤثّر است. هيچ ايمان و عقيده اى بعد از توحيد، به اندازه معاد در تكوين شخصيت انسان، دخيل نيست و همه انبيا مبعوث شدند تا به اين دو مطلب دعوت كنند. بى جهت نيست كه به ما سفارش فراوان كرده اند كه بسيار به ياد معاد باشيم. اين حكايت را شايد شنيده باشيد كه كسى در تعريف حضرت آية الله العظمى بروجردى ـ ره ـ مى گفت: ايشان قيامت را باور كرده است. در ابتدا اين سخن، خنده آور است مگر مى شود مسلمانى مانند آية الله العظمى بروجردى ـ ره ـ به معاد اعتقاد نداشته باشد؟ اما بايد دقيقتر شد و به عمق اين كلام بلند رسيد، زيرا منظور آن باورى است كه در زندگى بازتاب داشته باشد; باورى كه مبدأ حركت و تلاش براى كسب رضايت الهى باشد، نه باورى كه هيچ اثرى در روح و جان آدمى نگذارد.در مورد قيامت، مسائل بسيار مهمّى وجود دارد و به همين جهت بايد در سخنرانيها، نوشته ها، كلاسهاى تربيتى روى مسأله قيامت تأكيد ورزيد. مسلمانى كه به باورهاى دينى اعتقاد راسخ دارد و زندگى دنيا را پل و مقدّمه اى براى آخرت مى داند، در ساختن خودش، بر روى مسأله معاد زياد تكيّه مى كند. شايد يكى از دلايلى كه ما در شبانه روز ده مرتبه، مالِكِ يَوْمِ الدّينِ مى گوييم اين باشد كه «يوم الدين» (= قيامت) را فراموش نكنيم. وقتى فراموش نكرديم همه چيز در ما زنده مى شود.