حسین و قرآن دو روی یک سکه اند،«کتاب الله»و «عترت» از هم جدا نمی شوند. به یقین،آنهایی که از این دو کناره گیری کرده اند،گمراه می باشند و کسانی هم که تنهابه یکی از آنها دل داده اند،به سر منزل مقصود نخواهند رسید و در نیمه راه خواهند ماند.آنهایی به رستگاری می رسند که در پرتو قرآن،راه حسین و علی (ع) را انتخاب نمایند. مگر نه این است که می گویند،همه زمین ها کربلا و همه روزها عاشورا است.انسان ها همیشه دو راه را در پیش رو دارند. یک راه،همان راهی است که امام حسین (ع) و همه پاکان از آن گذشتند و هدفش حفظ قرآن و دفاع از حق و عدالت می باشد و این همان راه خداست که همه،پا در فطرتشان آن را می پویند و راه دیگر،راه ناپاکان،و سر منزلش دنیا طلبی و هرزه جویی و خیانت و گروندگانش یزید و مانند او هستند. و این همان راه شیطان است.حال،یک انسان با دو راهی که پیش رو دارد،مختار است که برای رسیدن به سعادت ابدی،راه خود را برگزیند.حسین و قرآن از هم جدا نیستند.حسین متن قرآن،پاسدار قرآن و شهید راه قرآن است.قرآن کریم، این عظیم ترین سند الهی که باطل در آن راه ندارد،در ایات متعددی از بالاترین مرتبه ای که امام حسین(ع) در نزد خدای متعال به آن دست یافت،با شیوایی بسیار،سخن می گوید: