عَنْ ابْنِ عُمَرَ قالَ: خَطَبَنا رَسُولُ اللهِ(صلى الله عليه وآله) خُطْبَةً ذَرَفَتْ مِنْهَا الْعُيُونُ وَ وَجِلَتْ مِنْهَا الْقُلُوبُ فَكانَ مِمّا ضَبَطْتُ مِنْها: اَيُّهَا النّاسُ، اِنَّ اَفْضَلَ النّاسِ عَبْداً مَنْ تَواضَعَ عَنْ رَفْعَة، وَ زَهِدَ عَنْ رَغْبَة، وَ اَنْصَفَ عَنْ قُوَّة، وَ حَلُمَ عَنْ قُدْرَة... . (بحار، ج 77، ص 179)

ترجمه:

از ابن عمر روايت شده كه پيامبر(صلى الله عليه وآله) براى ما خطبه خواند كه از آن خطبه، چشمها گريان شد و دلها لرزيد و بخشى از آنچه من يادداشت كردم، اين است: اى مردم! بهترين بندگان خدا كسى است كه در عين بزرگى، فروتنى كند و در عين دلبستگى به دنيا، زهد ورزد و در عين توانايى، انصاف دهد و در عين قدرت، حليم و بردبار باشد.