قرآن و اسلام به مسأله اخوت فی اللّه و برادری دینی اهمیّت می دهند و از این که انسان خداپرست در فردیّت زندگی کند و با هیچ کس ارتباط نداشته باشد، نکوهش می کنند و از سوی دیگر کدورت زدایی و نداشتن غلّ و حقد و کینه را از صفات بهشتیان می داند و همگان را به آن فرا می خواند:و نزعنا ما فی صدورهم من غلٍّ اخواناً علی سررٍ متقابلین(4) هرچه غلّ و غش و کدورت از جان آنها بیرون کشیده ایم برادروار( و در نهایت صفا و صمیمت) در مقابل یکدیگر می نشینند و لذّت می برند.آری مؤمنانی که در دنیا ریشه کینه ها و کدورت ها را سوزانده اند و بذر دگر دوستی و محبت نسبت به برادران دینی را پاشیده اند در قیامت از ثمرات آن برخوردار می شوند، شعار و دعای این گونه مؤمنان خداباور و معاد شناس این است که:ربنا اغفرلنا و لأخواننا الّذین سبقونا بالأیمان و لا تجعل فی قلوبنا غلّاً للذین آمنوا ربّنا انک رؤف رحیم(5)پروردگارا ما و برادران دینی که در ایمان بر ما سبقت گرفته اند را بیامرز و در دلهای ما کوچکترین کدورتی نسبت به اهل ایمان قرار مده. تو رئوف و مهربان هستی.