مگر خداوند عادل نیست، پس با وجود ظلمی که در جهان وجود دارد، چرا ظالمان را در دنیا مجازات نمی‌‌کند؟

جواب را در چند محور پی‌ می‌گیریم می‌کنیم:

خداوند عادل است

این سئوال مطرح است اگر خداوند عادل است چرا این همه ظلم وجود دارد:وچرا ظالمان مجازات نمی شوند؟

اگر قرار باشد خداوند هر کسی را که مرتکب ظلم و ستمی شد، از روی زمین بردارد، در آن صورت عذاب می‌توانست شامل همه شود و هیچ انسانی روی زمین نماند؛ زیرا همه در زندگی خود مرتکب نوعی ظلم و ستم هر چند کوچک شده‌اند؛ با توجه به این که از نگاه آیات قرآن، گناه نیز نوعی ظلم به خویشتن است. خداوند در قرآن می‌فرماید : : «ولو یؤاخذ اللّه‏ الناس بما کسبوا ما ترک على ظهرها من دابة ولکن یؤخرهم الى اجل مسمّى فاذا جاءاجلهم فان اللّه‏ کان بعباده بصیرا؛ اگر خدا مردم را به آنچه مى‏کنند مؤاخذه مى‏کرد، هیچ جنبنده‏اى را روی زمین باقى نمى‏گذاشت ولى مؤاخذه آنان را تا سرآمدى معیّن به تأخیر مى‏اندازد؛ و چون سرآمدشان در رسد خدا به [کار] بندگانش بینااست»(2).
البته باید دقت داشت پاداش و کیفر الهى اختصاص به زندگى دنیا ندارد و حیات پس از مرگ (حیات برزخى و قیامت کبرى) نیز عرصه مجازات و پاداش (بلکه مجال اصلى آن) است؛ بنابراین به طور یقین انسان پاداش و کیفر اعمال خود را - هر چند کوچک باشد - خواهد دید؛ اما از آن جا که حیات انسان اختصاص به دنیا ندارد، اگر عده‏اى پاداش و کیفر خود را در دنیا نبینند، دلیل بر این نیست که پاداش و کیفرى ندارند. از طرفی زندگى دنیا، محل عمل و تلاش است و آنچه در دنیا انجام مى‏شود حیات اخروى را شکل مى‏دهد: «الدنیا مزرعة‏الاخرة» اما پس از مرگ فرصت عمل به پایان مى‏رسد و حیات پس از آن، براساس آنچه در دنیا کسب شده رقم مى‏خورد. پس محل اصلى پاداش و کیفر، حیات پس از مرگ است.خداوند می‌فرماید: : «فمن یعمل مثقال ذرة خیرا یره و من یعمل مثقال ذرة شرا یره؛ پس هر کس هموزن ذره‏اى نیکى کند آن را خواهد دید و هر که هموزن ذره‏اى بدى کند آن را خواهد دید».البته بدان معنا نیست که حیات دنیا خالى از پاداش و کیفر است. چه بسا کسانى پاداش و کیفر اعمال خود را در دنیا ببینند؛ اما پاداش و کیفر تمام اعمال نیست؛ در ضمن آزمونی است که چگونگی برخورد با آن نیز در زندگی اخروی موثر است.