قال علی (علیه السلام):

«ایاک والوقوع فی الشبهات و الولوع بالشهوات فأنهما یقتادانک الی الوقوع فی الحرام و رکوب کثیر من الآثام ؛از فرو رفتن در شبهه ها دوری گزینید و از وابستگی و اسارت شهوتها بپرهیزید، زیرا این دو شما را به گرفتار شدن در گناه و ارتکاب معاصی می کشانند.»(1)

در این بیان نورانی امام علی(ع) به دو هشدار بزرگ اشاره می کند که هم اندیشه سوزند و هم جامعه سوز. یکی شبهه و دیگری شهوت.

شبهه فضای فکر و اندیشه و تفکر آدمی را مه آلود می کند و حق و باطل را بر او مشتبه می نماید و بنیادهای استوار فکری و عقیدتی او را متزلزل و سست می سازد.

به همین جهت اسلام به وقوف و توقف در هنگام شبهه و شبهه آفرین ها دستور داده و از وقوع و فرو رفتن نهی کرده و اعلام خطر نموده است. شبهه گردبادی را مانند است که انسان را با خود می برد و او را در وادی و فضای تاریک و نامعلومی رها می سازد.

همواره شبهه سازان شیطان صفت در برابر اندیشه و عقیده حق باوران سرعت گیر و دست انداز آفریده اند تا حرکت شتابان آنان را کند سازند و شاید بتوانند در این میان و در این فرصت طعمه ای را به چنگ آرند و رهزن انسان های به راه افتاده شوند.

وظیفه هر مسلمانی آن است که در فضای شبهه به پناهگاههای مطمئن و استوار پناهنده شود و با رجوع به آگاهان و عالمان خود را از خطر لغزش و سقوط نجات دهد و به سلاح یقین مسلح گردد.

علی(ع) در این زمینه می فرماید: «انما سمیت الشبهة شبهة لأنها تشبه الحق فاما اولیاء اللّه فضیائهم فیها الیقین، ودلیلهم سمت الهدی، و اما اعداء اللّه فدعاؤهم فیها الضّلال، و دلیلهم العمی، فما ینجو من الموت من خافه، ولا یعطی البقاء من احبّه»(2)

شبهه را از این رو شبهه نام نهاده اند که شباهت به حق دارد اما برای دوستان خدا نوری که آنان را در تاریکیهای شبهه راهنمایی کند.یقین آنه است و راهنمای آنها مسیر هدایت است ولی دشمنان خدا گمراهیشان آنها را به شبهات دعوت می کند و راهنمای آنها کوری باطن است، آن کس که از مرگ بترسد هرگز به خاطر این ترس، از مرگ نجات نمی یابد، همانطور که هر کس مرگ را دوست دارد برای همیشه در این جهان باقی نخواهد ماند.