جانداران که میمیرد. سه روز که بر او گذشت یک پارچه میکروب موذی و زیان بخش می شود. از این رو واجب است مردگان را دفن کردن تا زندگان از خطر آنها محفوظ بمانند ولی او از مردگان ماده ای حیات بخش ساخته است و آن زغال سنگ است.

چون زغال سنگ عبارت است از سوخته جنگلهایی که در زیر زمین قرار گرفته اند و حرارت زیر زمین آنها را سوزانیده است حرارتی که موجودی زنده نمی تواند در آن زیست کند.

زغال سنگ که جمادی بیروح جلوه می نماید سر چشمه بسیاری از محصولات می باشد. از زغال سنگ کره ای به نام ارساتز میسازند.

از زغال سنگ ویتامبن ها مرکب، وانیل برای شیرینی، عطر ، ملین ساکارین، رنگ، مداد، لاک، ناخن میسازند.

آیا ماده فاقده شعور و فاقد علم می تواند به نباتی خشک و سوخته چنین آثاری بدهد؟

آیا ماده می توانسته چنین موادی را بشناسد و چنین آثاری را بداند تا آنها را ایجاد کند؟ هرگز.