چرا در قيامت همه چيز وحشتناك است؟

كسى هست كه در كودكى گناه كرده و بعد هم توبه كرده و حالا كه به نوجوانى رسيده، نماز مى‌خواند؛ امّا نگران است كه مبادا خدا او را نبخشيده باشد و نمازش را قبول نكند. آيا نگرانى او به جا است؟

آيا امكان دارد انسان در همين دنيا به مجازات كارهاى بد و پاداش كارهاى خوب خود برسد؟

وحشتناكى قيامت

به ترتيب از همان پرسش اوّلت شروع مى‌كنم و همه را يك يك پاسخ مى‌دهم. در اوّلين پرسشت نوشته بودى: «چرا در قيامت همه چيز وحشتناك است؟» خواهرم! آيا ديده‌اى كه وقتى خانه كهنه و فرسوده‌اى را خراب مى‌كنند تا به جاى آن، ساختمان شيك و مستحكمى بسازند، چه اتّفاقاتى مى‌افتد؟ در خيلى از جاهاى دنيا براى خراب كردن خانه‌هاى قديمى از مواد منفجره استفاده مى‌كنند. وقتى اين خانه‌ها فرو مى‌ريزند، چنان گرد و خاكى بلند مى‌شود و چنان سروصدايى ايجاد مى‌گردد كه غير از مهندسان و معماران و كارگرانى كه از ماجرا خبر دارند، همه به وحشت مى‌افتند. كسانى كه اين خانه‌هاى قديمى را خراب مى‌كنند به دنبال ترساندن ديگران نيستند، ولى چون مى‌خواهند ساختمان جديدى بسازند، بايد ساختمان‌هاى قبلى را كاملا ويران كنند.ترسناك بودن قيامت هم همين طور است. خدا هنگام قيامت، مى‌خواهد جهان جديدى بسازد و وضعيّت تازه‌اى به وجود آورد. البتّه كافرانى كه در دنيا مشغول گناه بوده‌اند، از ديدن چنين صحنه‌هايى به وحشت مى‌افتند. در آيه 26 سوره فرقان مى‌خوانيم: «اين روز (قيامت) روز سختى براى كافران خواهد بود.» امّا مؤمنانى كه دل به خدا سپرده‌اند و مى‌دانند اين تغييرات به نفع آنان و زمينه‌ساز سعادتمند شدن آنان است چرا بترسند؟ در همان مثال قبلى، آيا صاحب آن ساختمان‌هاى كهنه كه مى‌داند اين خرابى، زمينه‌ساز بهره‌مندى او از خانه‌هاى بهتر و با شكوه‌ترى است، آيا از سروصداى ويران شدن خانه‌هاى كهنه مى‌ترسد و نگران مى‌شود؟ قرآن كريم در آيه 103 سوره انبيا مى‌فرمايد: «لا يَحزُنُهُمُ الفَزَعُ الاَكبَرُ» ؛ «وحشت بزرگ (در قيامت)، آن‌ها (= مؤمنان نيكوكار) را اندوهگين نمى‌كند.» البته هر چه ايمان آدم بيش‌تر باشد، در روز قيامت آرام‌تر و راحت‌تر و مطمئن‌تر خواهد بود.