ـ عَنْ اِبْنِ عَبّاسِ قالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ(صلى الله عليه وآله) يَقُولُ فى خُطْبَتِه: ...اِنَّ الْمُؤْمِنَ بَيْنَ مَخافَتَيْنِ: يَوْم قَدْ مَضى لا يَدْرى مَا اللهُ قاض فيهِ، وَ يَوْمٌ قَدْ بَقِىَ لا يَدْرى مَا اللهُ صانِعٌ بِه، فَلْيَأْخُذِ الْعَبْدُ لِنَفْسِه مِنْ نَفْسِه، وَ مِنْ دُنْياهُ لاِخِرَتِه، وَ مِنْ شَبابِه لِهَرَمِه وَ مِنْ صِحَّتِه لِسُقْمِه، وَ مِنْ حَياتِه لِوَفاتِه. فَوَالَّذى نَفْسى بِيَدِه، وَ ما بَعْدَ الْمَوْتِ مِنْ مُسْتَعْتَب،وَلابَعْدَالدُّنْيامِنْ دار، اِلاَّ الْجَنَّةَ اَوِالنّارَ.   (بحار،ج77،ص 177)

ترجمه:

ابن عباس روايت كرده كه، شنيدم رسول خدا(صلى الله عليه وآله) در خطبه اش مى فرمايد: مؤمن (هميشه) بين دو ترس است: نمى داند كه خداوند در مورد روزى كه بر او گذشته است چه قضاوتى مى كند; و (باز) نمى داند كه خداوند با او در روزى كه باقى مانده است، چه مى كند. از اين رو، بايد هر بنده اى از وجود خويش (براى سعادت و كمال) خود، و از دنيا براى آخرت و از جوانى براى پيرى و از سلامتى براى بيمارى و از زندگى براى مرگش بهره بردارى كند، قسم به كسى كه جانم در دست اوست بعد از مرگ هيچ عذر و بهانه اى پذيرفته نمى شود. بازگشتى و بعد از دنيا، خانه اى جز بهشت و يا جهنّم نيست.