مقدمه:
هدف این نوشته، یافتن راه هایی برای ایجاد اُنس كودكان، نوجوانان و جوانان با قرآن كریم است. از این رو در عنوان این نوشته از واژه ی «هنر» استفاده شده است كه: اوّلاً ایجاد اُنس، هنری است كه تنها افراد خاصی كه می توان نام هنرمند بر آنان نهاد از عهده ی آن بر می آیند و ثانیا در این نوشته به مقوله ی شیوه های هنری در ایجاد اُنس با قرآن تأكید بیش تری شده است. به دیگر سخن تلاش این نوشته آن است كه درباره ی ایجاد اُنس با قرآن، اهمیت استفاده از شیوه های مختلف هنری را مورد توجه و تأكید قرار دهد.

«... آنك خداوند پیامبر را چنین كتابی فرو فرستاد، نوری كه چراغ هایش را خاموشی نباشد، چراغی كه روشنایی اش به خاموشی نگراید، اقیانوسی كه كسی را به ژرفایش دسترسی نباشد، راهی كه رهروش به گمراهی نرود، پرتوی كه تابشش را تیرگی ای نیالاید، مرزگذاری كه برهانش خمودی نگیرد، بنیادی كه پایه هایش فرو نریزد، درمانی كه از پی آمدهایش جای نگرانی نباشد، عزّتی كه یاورانش شكست نپذیرند و حقی كه یارانش تنها وا نمانند. آری قرآن معدن ایمان و گوهر ناب آن، سرچشمه ها و دریاهای دانش، بوستان ها و آبگیرهای عدالت، زیربنا و ساختار اسلام و وادی ها و دشت های گسترده ی حق است. قرآن آن دریایی است كه هر چه از آبش ببرند، پایان نگیرد، چشمه ساری است كه هر چه از آن برگیرند، فرو نخشكد، آبشخوری است كه خیل واردان بر آن، از آن نكاهند. منزلگاهی است كه مسافران، راهِ آن را گم نكنند، نشانه هایی است كه رهروان با دیدن آن ها گمراه نشوند. جای جای راهش به سرعت گیرهایی مجهز باشد كه رهروان را تجاوز از آن ها امكان پذیر نباشد. خداوند قرآن را برای عطش عالمان، زلال و گوارا، برای قلب های ژرف اندیش، بهاران خرّم، و برای حركت صالحان راهی روشن مقرر داشته است. این كتاب دارویی است كه دردی بر جای نمی نهد، نوری است كه با هیچ ظلمتی همراه نباشد. ریسمانی است كه دست آویزش اطمینان بخش است و دژی است كه بلندایش تسخیرناپذیر است...»(نهج البلاغه، خطبه ی 189)