ندای وحی

قرار با خدا
أَوْفُوا بِعَهْدي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ (بقره: 40)
به عهدی که با من بستید وفادار بمانید تا من هم به عهدی که با شما بستم وفادار بمانم!

به خدا مي­گويي: 
خدايا اگر در اين امتحان كمك كني قول مي­دهم که ... 
خدايا اگر اين بار آبرويم را حفظ كني قول مي­دهم که ...
خدايا اگر مادرم را خوب كني قول مي­دهم که ... 
خدايا اگر ... قول مي­د­هم که ...
از اين حرف­ها خيلي­ها با خدا مي­زنند، حالا هركس طبق مشكلاتي كه در زندگي دارد. از تويِ نوجوان گرفته تا پدر بزرگت. از يك آدم فقير گرفته تا ثروتمند و خيلي پولدار. زن، مرد، با سواد، بيسواد، ديندار، بي­دين، آسيايي، اروپايي، خلاصه همه آدم­ها.
خب تا اينجاي قصه بد نيست. بالاخره آدم­ها از خدا كمك مي­خواهند و خدا هم كمكشان مي­كند. ولي جاي جالب قصه اين جاست كه خيلي از همين مردم، به قول و قراري كه با خدا گذاشته­اند عمل نمي­كنند. به همين خاطر وقتي كه دوباره دچار مشكلي مي­شوند خدا مثل دفعه قبل، زود كارشان را راه نمي­اندازد!.
خدا مي­گويد: «اگر به قول و قرارتان با من عمل نكنيد، من هم كه قول دادم دعايتان را مستجاب كنم، اين كار را نمي­كنم. چطور وقتي با يكي از بندگانم قرار مي­گذاريد، تلاش مي­كنيد به آن پايبند باشيد، چون مي­دانيد كه اگر پايبند نباشيد ضرر مي­كنيد، چرا وقتي نوبت من مي­شود اينقدر بد قول مي­شويد؟ يعني اين رسمش هست؟!. من خداي شما هستم! اينقدر در حقتان مهرباني كردم، حالا اين دست مزد من هست؟! ...» 
هر چند خدا خيلي مهربان هست. اگر اين بار درست و حسابي قول بدهي كه هر چه با او قرار گذاشتي به آن عمل كني و از شكستن قول و قرارهاي قبلي­ات واقعاً پشيمان باشي خدا كمكت خواهد كرد و باز با تو دوست مي­شود. ولي بايد مواظب باشي كه خدا همه­ي قلبت را مي­خواند، يه وقت به خدا كلك نزني.
قول هایی که تو به خداوند می دهی یک قسمش مربوط می شود به ترک کارهای زشتی که گاهی انجام می دادی و یک قسمش مربوط می شود به انجام کارهای نیک. 
قولی که در رابطه با انجام کارهای نیک می دهی مواظب باش که طبق توانت باشد. قول کاری را ندهی که برای اجامش خیلی به زحمت می آفتی چون این چنین قولهایی اصلا ضمانت اجرا شدن ندارد.
بعضی ها نذر می کنند که فلان مقدار روزه بگیرند و یا روزی فلان مبلغ صدقه بدهند و یا فلان قدر قرآن بخوانند و یا نذرهای دیگر. در همه این موارد باید طبق توانت نذر کنی. خداوند کریم است. به حجم بالایی کار خوب نگاه نمی کند بلکه به صفای دل کسی که کار خوب می کند نگاه می کند. مهم این است که کارت را برای خدا انجام دهی نه برای این که تشویق شوی. 
ای کریم! ای مهربان! ای دوست! ای همه زیباییها! با وفا نبودم تو با وفا باش! خودت گفتی بدی را با خوبی پاسخ بگویید! 
ای خدا! دستانم را با همه لطفت بفشار! و آنها را هیچ وقت رها مکن!