ندای وحی

جشن تولد
السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا (مريم: 33)
و سلام (خدا) بر من، در آن روز كه متولّد شدم، و در آن روز كه مى‏ميرم، و آن روز كه زنده برانگيخته خواهم شد!»

در این بحث می خواهم درباره جشن تولد صحبت کنم. تا حالا جشن تولد گرفتی؟ خب اگر هم نگرفتی خبر داری که در این جشن چکار می کنند: کیک درست می کنند و روی آن به تعداد سالهای عمر شمع روشن می کنند و بعد فردی که برایش جشن تولد گرفته اند می خواهند که او با یک نفس همه شمعها را خاموش کند. وقتی شمعها خاموش شوند همه دست زده و شادی می کنند.
خاموش شدن شمعها نشان خاموش شدن عمرهایی است که سپری شده است. من مخالف شادی و خنده نیستم ولی نمی فهمم چرا با خاموش کردن شمعهای عمر باید کسی خوشحال باشد. بالاخره اگر عمر طلا است – که اورانیوم است - با خاموش کردن شمعها طرف دارد اقرار می کند که مقدار زیادی طلا را از دست داده است!
شاید شادیِ هنگام خاموش کردن شمعها بخاطر این باشد که فرد می خواهد بگوید که هنوز زنده است. به هر حال جشن تولدی که قرآن آن را توصیه می کند به این سبک رائج، که الگو گرفته از فرهنگ غربیها است نیست.
قرآن سه روز را مهم ترین روزهای زندگی یک فرد می داند: روزی که به دنیا آمده است و روزی که می میرد و روزی که در قیامت محشور می شود.
آیه فوق از قول حضرت عیسی نقل می کند که حضرت سلامتی را از خداوند برای این سه روز درخواست نموده است. 
سالگرد تولد، سالگرد یکی از همین سه روزِ مهم زندگی هر انسانی است. انسانها در سالگرد تولد خود، باید ببینند چقدر عمرشان را با سلامت پشت سر گذاشته اند و چقدر دچار مشکل شده اند و آیا قطار زندگی اشان هنوز روی ریلی که باید باشد هست یا نیست؟
ما مسلمانان در هر روز در ضمن نمازهای روزانه ی واجبی که می خوانیم، ده بار از خداوند می خواهیم: «إهدنا الصراط المستقیم». یعنی خدایا ما را در مسیر خودت قرار بده، انحراف از مسیری که خداوند تعیین نموده است، مثل انحراف قطار از ریل است. قطار نمی تواند هرجا که دلش خواست حرکت کند باید روی ریلی که برایش مشخص نموده اند حرکت کند و الا از بین خواهد رفت.
جسمِ هر انسانی اگر از مسیر سلامتی خارج شود دیگر نمی تواند کارایی خوبی داشته باشد و یقینا از پسِ خیلی از کارهایی که آدمهای سالم می توانند انجام دهند، بر نخواهد آمد. روح نیز این چنین است.
خداوند انسانها را توسط قرآن و اهل البیت (علیهم السلام) هدایت می کند تا آنها بتوانند روحشان را سالم نگه دارند. گناهان و عیبهای مختلف، روح را مریض می کند. روحِ مریض، نمی تواند رشد کند و کمال پیدا کند و به بهشت راه یابد.
در مراسم تولد، باید یکی از برنامه ها این باشد که انسان سال گذشته­ی خودش را بررسی کند ببیند چه کارهای زشتی انجام داده است. باید از دوستان خودش بخواهد: «در کنار هدیه ای که برای من می آورید، نامه ای هم برایم بنویسید و عیبهایم را در آن نامه برایم توضیح دهید» زیرا تذکر دادن عیب بهترین هدیه است!
تولدتت مبارک دوست من!