پشتیبان ستم!
رَبِّ بِما أَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ أَكُونَ ظَهيراً لِلْمُجْرِمينَ (قصص: 17)
پروردگارا! بشكرانه نعمتى كه به من دادى، هرگز پشتيبان مجرمان نخواهم بود!

یکی از تفسیرهای خوبی که تو هم می توانی از آن استفاده کنی تفسیر نمونه است. می خواهم تفسیر آیه فوق را عینا از این کتاب برایت نقل کنم: 
((در فقه اسلامى باب مفصلى پيرامون «اعانت بر اثم» و «معاونت ظَلَمه» با احاديث فراوانى داريم كه نشان مى‏دهد يكى از زشتترين گناهان يارى ستمكاران و ظالمان و مجرمان است و سبب مى‏شود كه انسان در سرنوشت شوم آنها شريك باشد.
اصولا ظالمان و ستمگران و افرادى همچون فرعون در هر جامعه‏اى افراد خاصى هستند، و اگر توده جمعيت با آنها همكارى نكنند فرعونها فرعون نمى‏شوند اين گروهى از مردم زبون و ضعيف و يا فرصت‏طلب و دنياپرست هستند كه اطراف آنها را مى‏گيرند، و دست و بال آنها و يا حد اقل سياهى لشكرشان مى‏شوند، تا آن قدرت شيطانى را براى آنها فراهم مى‏سازند.
در قرآن مجيد روى اين اصل اسلامى و انسانى كرارا تكيه شده است: در آيه دوم سوره مائده مى‏خوانيم: وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى‏ وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ. بر نيكى و تقوى تعاون كنيد، و به گناه و تعدى هرگز كمك نكنيد.
قرآن با صراحت مى‏گويد: «ركون بر ظالمان موجب عذاب آتش دوزخ است وَ لا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ» (هود- 114).
«ركون» خواه به معنى تمايل قلبى باشد، يا به معنى همكارى ظاهرى، يا اظهار رضايت، و يا دوستى و خيرخواهى، يا اطاعت كه هر يك از مفسران تفسيرى براى آن كرده‏اند و يا مفهومى كه جامع همه اينها است، و آن اتكاء و اعتماد و وابستگى است، شاهد زنده‏اى بر مقصود ما است.
در حديثى از امام زين العابدين على بن الحسين ع مى‏خوانيم: به محمد بن مسلم زهرى كه دانشمندى بود كه با دستگاه بنى اميه مخصوصا هشام بن عبد الملك همكارى مى‏كرد بعد از آنكه او را از اعانت ظالمان بر حذر داشت در سخنان تكان دهنده‏اش چنين فرمود:
«آيا آنها تو را به جمع خود دعوت نكردند و مركزيتى بوسيله تو تشكيل ندادند كه آسياى ظلم آنها بر محورش مى‏گردد؟ آيا تو را پلى براى عبور به سوى بلاهاى خود قرار ندادند؟ بوسيله تو نردبانى براى ضلالتشان، و مبلغى براى گمراهى و جهلشان، و رهروى براى راه ننگينشان ساختند، و نيز بوسيله تو، علما را زير سؤال مى‏كشند و قلوب ساده‏لوحان جاهل را به دام مى‏افكنند ... آنها در مقابل چيزى كه از تو گرفتند، چه كم بهايى به تو پرداختند؟! و در برابر آنچه از تو ويران كردند چه كم آباد نمودند. اندكى در باره خود بينديش كه هيچكس دلسوز تو جز خودت نيست، و همچون يك انسان مسئول به حساب خويش رسيدگى كن».
به راستى اين منطق گويا و رساى امام ع هر عالم دربارى و وابسته را مى‏تواند متوجه عاقبت شوم خود كند.))
آنچه نقل شد از تفسیر نمونه ج16 ص 45 بود. این تفسیر توسط جمعی از دانشمندان با سرپرستی آیت الله مکارم تألیف شده است.