ندای وحی

راههای روشن!
وَ الَّذينَ جاهَدُوا فينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا (عنكبوت: 69)
و آنها كه در راه ما (با خلوص نيّت) جهاد كنند، قطعاً به راه‏هاى خود، هدايتشان خواهيم كرد؛ و خداوند با نيكوكاران است.

+ بابا راه بیافت دیر می شه ها! 
- من نمی آم شما برین! نه نه شما هم نرین! 
+ چرا؟ چرا نمی آی؟ چرا ما هم نریم؟
- چون جاده تاریکه من می ترسم گم بشم!
+ تاریک چیه؟! مگه ماشینت چراغ نداره؟! 
- چرا داره ولی من که با چراغ ماشینم نمی تونم همه جاده را روشن کنم! من می خوام وقتی وارد جاده شدم تا آخرش را ببینم بعد که مطمئن شدم حرکت کنم!!
+ که اینطور! خب از اول بگو که اعصاب و روانت اختلال پیدا کرده، به یک دکتر خودت را نشان بدی، بد نیست!
جاده زندگی هم اینطور است. بعضی، وقتی اقدام به کاری می کنند که همه زیر و بم آن برایش روشن و واضح باشد و چون این اتفاق کمتر می افتد، لذا آنها هم خیلی کم، کاری را انجام می دهند. 
برای شروع کاری کافی است بدانیم «چه هدفی داریم؟» و «چه شروعی خواهیم داشت؟». لازم نیست بیشتر از آن را بدانیم. ممکن است در ابتدا ندانیم هزینه این کار دقیقا از چه راهی باید تأمین شود هر چند فکرهایی کرده ایم ولی احتمال می دهیم وسط کار مشکلاتی به وجود بیاید و ما بین راه بمانیم. این احتمالات را باید نادیده بگیریم. 
زیاد توجه کردن به احتمالات باعث می شود ما از انجام بسیاری از کارهایی که نیازمند شجاعت در تصمیم گیری است باز بمانیم. و هرچه بیشتر این ترس را از خود بروز دهیم نزد خود شرمنده تر می شویم و آنها که نزد خود حفیف و خوار هستند، ممکن است آدمهای خطرناکی شوند. گفته شده است: «از شر کسی که نزد خودش بهایی ندارد به پرهیز!».
در مسیر کمال و رشد ایمانی هم باید این چنین بیاندیشیم. ما پاسخ بسیاری از سؤلات را نمی دانیم و با چم و خم خودسازی آشنا نیستیم. ولی اگر با عمل به همین چیزهایی که می دانیم کار خودسازی و کمال را شروع کنیم، خداوند راه دانش بیشتر را برویمان می گشاید. علم را باید برای عمل بیاموزیم نه برای انبار، پس به هر میزان که می دانیم عمل کنیم تا خداوند در وقت نیاز بر دانش ما بیافزاید.
بدون بکار بستن دانشهای موجود، نباید دنبال دانشهای جدید بود! زیرا این زحمت بیخود است. نه تنها چیزی بر دانش اضافه نمی شود که از داشتن همان مقدار دانش هم، فرد احساس خودپسندی و عُجب می کند.
«توکل» یعنی این که تو لازم نیست همه جاده را ببینی، کارت را با همین مقدار امکاناتی که یقین داری از آن برخوردار هستی شروع کن، در باره مابقی امکانات هم فکر کلی بکن! ادامه کار را بسپار به دست خداوند. آنها که ایمان به خداوند دارند بر او توکل می کنند.
چه بسیار از انسانها در کشورهای مختلف که از معارف اسلامی و بخصوص شیعی محرومند. آنها اگر به همان مقدار از خوبی و بدی که می شناسند متعهد بوده و پایبند باشند، خداوند راهی جلوی پایشان می گذارد که با اسلام ناب آشنا شوند. ممکن است این آشنایی در برزخ و قیامت اتفاق افتد، ولی بالاخره فرد سعادتمند خواهد شد.