ندای وحی

مادر مادر
وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْناً عَلى‏ وَهْنٍ وَ فِصالُهُ في‏ عامَيْنِ ِ أَنِ اشْكُرْ لي‏ وَ لِوالِدَيْكَ إِلَيَّ الْمَصيرُ (لقمان: 14)
و ما به انسان درباره پدر و مادرش سفارش كرديم؛ مادرش او را با ناتوانى روى ناتوانى حمل كرد (به هنگام باردارى هر روز رنج و ناراحتى تازه‏اى را متحمّل مى‏شد)، و دوران شيرخوارگى او در دو سال پايان مى‏يابد؛ (آرى به او توصيه كردم) كه براى من و براى پدر و مادرت شكر بجا آور كه بازگشت (همه شما) به سوى من است!

خداوند، مهربانی را صد قسمت نمود و نود و نه قسمت آن را برای خودش برداشت و یک قسمت آن را باز صد قسمت کرد و یک قسمتش را به همه موجدات زنده داد و نود و نه قسمت را به مادران اختصاص داد. یعنی مادر مهربانترین موجودات جهان است و خداوند مهربانترین مادر و پدر است.
از زمانی که جنین در شکم مادر شکل می گیرد هر روز که بر عمر او می گذارد سنگین و سنگین تر می شود، آنقدر سنگین می شود که وزنش به حدود سه کیلو می رسد. تصور کن که تو بخواهی باری را در شکمت قرار دهند و هر روز بر آن بیافزایند و تو با همین بار همه کارهایت را انجام دهی! 
مادران هنگام زایمان دردی مثل مردن را می چشند! آنقدر درد شدید است که ممکن است جانشان را از دست بدهند. تو با تولدتت مادرت را تا مرز مرگ پیش برده ای! تو چگونه می توانی این رنج و زحمت را جبران کنی؟! 
زمانی که به دنیا آمدی تازه کار مادرت شروع می شود! باید تو را دو سال شیر دهد. هر وقت خودت را خیس کردی و کثیف نمودی تو را تمییز کند. باید تا سالها مواظبت باشد که به خودت صدمه نزنی و مریض نشوی و اگر مریض شدی و صدمه دیدی سریع تو را به دکتر برساند و از تو مواظبت کند تا خوب شوی. غذا خوردن و راه رفتن و حرف زدن را به تو یاد دهد. تو را حمام ببرد و لباسهایت را بشوید و برایت غذا آماده کند. به سؤالاتت با حوصله پاسخ گوید. در سال اول مدرسه هر روز تو را به مدرسه ببرد و برگرداند و سالها تو را در انجام تکالیفت راهنمایی کند. وقتی با برادر و خواهرت دعوایت می شود و یا در مدرسه اتفاقی می افتد مشکل را سریع حل نماید. 
هر چه بزرگتر می شوی به تناسب سنت مشکلات جدیدی برای مادرت فراهم می کنی. هیچ وقت بی نیاز از مادرت نیستی: وقتی میخواهی ازدواج کنی، بچه دار شوی، بچه هایت مشغول بزرگ شدن می شوند و حتی وقتی می خواهند بچه هایت ازدواج کنند. 
و مادر همچنان به یاد فرزندان خودش که حال هرکدام زندگی مستقلی پیدا کرده اند، شب و روز می گذراند. اگر فرزندان چند روز یک بار از والدین خود یاد کنند آنها روزی چند بار به یادشان هستند. خصوصا مادر که مدام قلبش برای فرزندانش می تپد.
مادر در کنار رنجهایی که برای فرزندانش می کشد باید شوهر داری هم بکند. ممکن است شوهرش آدم خوبی نباشد که در این صورت رنجهای مادر چندین برابر افزایش می یابد. ممکن است مادر مجبور باشد بیرون خانه کار هم بکند که در این صورت دیگر از زندگی جز زحمت و زحمت و زحمت چیزی نمی بیند!! 
تو تا جایی که می توانی اولا از زحمتهای مادرت بکاه! و ثانیا با نوع برخوردت به او «خدا قوت» بگو! اگر نمی توانی مرهمی برایش باشی زحمتی برایش نباش!
هر روز، روز مادر است، هر روز با گلِ لبخند و اطاعت پذیریت روزش را به او تبریک بگو! مادرم! مرا ببخش! شرمنده توام!