ندای وحی

با آب بشوی!
لا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَ لاَ السَّيِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتي‏ هِيَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذي بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُ عَداوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِيٌّ حَميمٌ (فصلت: 34)
هرگز نيكى و بدى يكسان نيست؛ بدى را با نيكى دفع كن، ناگاه (خواهى ديد) همان كس كه ميان تو و او دشمنى است، گويى دوستى گرم و صميمى است!

وقتی جایی نجس می شود آن را با آب پاکیزه تمیز می کنند و پاکش می کنند. آبی که پاکیزه نباشد نمی تواند پاک کننده باشد و مشکلی که بوجود آمده است را حل کند.
حل هر مشکلی راهی دارد. اگر از راهش نرفتیم، مشکل حل نمی شود که بماند، مسئله پیچیده تر هم می شود.
کسی که با ما دچار مشکل شده است و رابطه اش دیگر با ما خوب نیست، اگر ما تصمیم غلطی بگیریم ممکن است او بیشتر لجاجت کند و رابطه اش با ما بیشتر بهم بخورد و در قلبش از ما بیشتر کدورت و حتی دشمنی حس کند.
با دستمال کثیف بخواهی شیشه ای که کثیف است را تمییز کنی، شیشه بیشتر کثیف می شود. اصلا تصمیم نگرفتن بهتر از تصمیم غلط گرفتن هست!
خب حالا تصمیم درست چیست؟ تصمیم درست انجام دادن کاری بر خلاف انتظار است!
کسی که ناسزا می شوند انتظار می رود او هم ناسزا بگوید.
کسی که وقتی ما از او چیزی می خواهیم او به ما نمی دهد انتظار می رود وقتی که او هم از ما چیزی خواست ما به او ندهیم!
کسی که آبروی ما را برده است انتظار می رود وقتی فرصتی پیش آمد ما هم آبروی او را ببریم!
وقت کسی با ما دست به یقه می شود انتظار می رود ما هم کم نیاوریم و با او به زد و خورد بپردازیم و اصلا هم کوتاه نیاییم!
متأسفانه بسیاری از انسانها آنقدر این تصمیم های غلط را گرفته اند و اجراء کرده اند که اگر کسی خلاف آن تصمیم بگیرد و اجراء کند، خلاف انتظار عمل کرده است! و حال آن که انتظار می رود جامعه ای که مسلمانان و مؤمنین در آن زندگی می کنند بر اساس توصیه های قرآن انتظاراتش شکل گرفته باشد!
خب حالا اگر کسی بخواهد در این چنین جامعه ای، قرآنی زندگی کند مجبور است بر خلاف جامعه تصمیم بگیرد:
وقتی ناسزا شنید سکوت کند و یا به طرف مقابل بگوید:
«اگر چیزی را که تو به من می گویی درست خدا من را بیامرزد و اگر دروغ است خدا تو را بیامرزد و ببخشد!»
و یا رفیق سابق ما وقتی از ما چیزی خواست در حد توانمان به خواسته اش برسیم و اصلا کاری نداشته باشیم او در مقابل خواسته های ما بخل داشته یا نداشته است!
وقتی بدی را با خوبی پاسخ دادیم بسیار احتمال دارد که آن کس که با ما دشمن شده است نظرش برگردد و با ما دوست شود آن هم دوستی گرم و صمیمی!
اصلا ما در دنیا کارمان این است که مثل خداوند رفتار کنیم! خداوند وقتی از ما بدی می بیند آیا رزقمان را قطع می کند؟ آیا دیگر به دعاهایمان گوش نمی دهد؟ خیر! رزقمان همچنان برقرار است و هر وقت بخواهیم می توانیم با او حرف بزنیم!
اگر دوست داریم خداوند در مقابل بدیهای ما بهترین را برخورد بکند باید ما هم با بدی بندگان خدا بهترین برخورد را بکنیم!
البته می دانم که سخت است! اصلا هم آسان نیست ولی خوب بودن مثل بالا رفتن از کوه است و بد بودن مثل پایین آمدن از سربالایی است! خوب بودن سخت است و خوب تر بودن سخت تر!
خدایا می دانم که بدیهایم را تحمل می کنی پس این قدرت را به من بده تا من هم بتوانم بدیهای دیگران را تحمل کنم و از آنها در دلم کدورتی نداشته باشم!