ندای وحی

امام حسین در قرآن - غافر : 7

در روایتی از امام باقر علیه السلام درباره قول خدای تعالی: « والذین یحملون العرش و من حوله. . . » آمده است که مقصود محمد و علی و حسن و حسین و ابراهیم و اسماعیل و موسی و عیسی صلوات الله علیهم اجمعین هستند؛ یعنی کسانی که حمل کننده عرش « علم خدا » هستند که رسول خدا و اوصیای اویند و کسانی که اطراف عرش هستند یعنی ملائکه خداوند را ستایش می کنند و . . .

در روایتی دیگر آمده است: اما عرش خدا که همان علم اوست چهار تن از اولین و چهار تن از آخرین آن را حمل می کنند.
چهار تن اول عبارتند از: نوح و ابراهیم و موسی و عیسی علیهم السلام و اما چهار تن آخر: محمد و علی و حسن و حسین علیهم السلام هستند.

منابع:

بحارالانوار، ج 24، ص 90، حدیث 5 و 8 و 11 - کنز جوامع الفوائد، ص 351

سوره غافر، آیه 7

امام حسین در قرآن - شمس : 3-1

از امام صادق علیه السلام روایت شده است که در آیه « و الشمس و ضحاها » مراد از « شمس » امیرالمؤمنین «ع» است و مراد از « ضحاها » قیام قائم علیه السلام است و در آیه « والقمر اذا تلاها » مراد حسن و حسین علیهما السلام است و در « والنهار اذا جلاها » مراد قیام قائم علیه السلام است.

در روایتی از امام باقر و امام صادق علیهم السلام آمده است که مراد از آیه« والشمس و ضحیها» رسول خدا و مراد از آیه « والقمر اذا تلیها » علی ابن ابی طالب «ع» است مراد از آیه « والنهار اذا جلیها » حسن و حسین و آل محمد صلی الله و علیه و آله است.

منابع:

بحار الانوار، ج 24، ص 74، حدیث 8 - مناقب آل ابی طالب، ج 1، ص 243

بحار الانوار، ج 24، ص 72، حدیث 6 - کنز جوامع الفوائد، ص 389

سوره شمس، آیه 1 ـ 3