با اين وجود انفجار نظم را پديد نمي آورد. تمام انفجارهاي در خور توجه آماده آسيب رساني، متلاشي كردن و ويراني هر آنچه كه است مي باشند. بعنوان مثال، انفجار بمبهاي اتمي و هيدروژني، گاز متان، آتش فشان، گازهاي طبيعي و خورشيدي همگي آثار مخرب دارند.

   اگر قرار بود كه به يك نظم خيلي جزئي پس از انفجار برسيم، بعنوان مثال اگر انفجاري در زير زمين رخ مي داد و باعث ايجاد آثار كامل هنري، قصرها و يا خانه هاي بزرگ مي شد ممكن بود نتيجه بگيريم كه دخالتهاي مافوق طبيعه در پشت اين انفجار رخ داده است و اين كه تمام تكه ‌‌‌‌‌هايي كه توسط انفجار پراكنده شده اند طوري ساخته شده اند كه در مسير هدايت شده اي حركت مي كنند.

   با نقل قولي از سر فرد هويل، كه اشتباهاتش را پس از سالها مخالفت با فرضيه انفجار بزرگ پذيرفت، اين حالت را خيلي خوب بيان مي كند:

   فرضيه انفجار بزرگ ادعا مي كند كه جهان با انفجار ساده اي شكل گرفت. با اين وجود همانطور كه در پايين مي توان ملاحظه نمود، انفجار تنها اجزاء را به اطراف پرت مي كند در حالي كه انفجار بزرگ بطريق شگفت آوري عكس اين عمل را با جمع كردن ماده در قالب كهكشانها پديد آورد. 6

   او در حاليكه نظم يافتن از طريق انفجار بزرگ را ضد و نقيض تلقي مي كرد، بطور يقين انفجار بزرگ را با تعصب ماده گرايانه تعبير كرده و اظهار مي داشت كه اين ” انفجار مهار گسيخته“ بوده است. با اين حال او در حقيقت كسي بود كه با مطرح كردن اين موضوع خود را نفي مي كرد تا به آساني وجود خالق را انكار كند. زيرا اگر نظم بزرگي در اثر انفجار بوجود آيد، آنگاه مفهوم ” انفجار مهار گسيخته“ بايد كنار گذاشته مي شد و مي پذيرفتيم كه انفجار بطور خارق العاده اي كنترل شده است.

   ويژگي ديگر نظم شكل يافته در جهان كه از انفجار بزرگ بوجود آمد، آفرينش ” جهان قابل سكونت“ است. شرايط تشكيل سياره قابل سكونت آنقدر پيچيده است كه تقريباً اين كه فكر كنيم اين تركيب تصادفي بوده است غيرممكن است.

   پاول ديويس (Paul Davis )، استاد سرشناس فيزيك نظري به محاسبه اين كه سرعت انبساط پس از انفجار بزرگ چگونه ” بخوبي تنظيم“ شد،  پرداخت و به نتيجه باور نكردني دست يافت. طبق عقيده او اگر ميزان انبساط پس از انفجار بزرگ حتي يك بيليون بيليونيم متفاوت بود، هيچ نوع ستاره قابل سكونتي شكل نمي ‌گرفت:

   اندازه گيري دقيق، ميزان انبساط را نزديك به حد بحراني نشان مي دهد كه در آن جهان از گرانش خود بيرون آمده و تا ابد انبساط پيدا مي كند. چنانچه كيهان بطور آهسته تري از هم فرو مي پاشيد، مواد كيهاني سريع تر و خيلي سالها قبل متلاشي مي شدند. در اين جا جالب است كه بپرسيم  چگونه دقيقاً ميزان انفجار ” بخوبي تنظيم“ شد تا بر روي اين خط تقسيم بين دو سانحه قرار بگيرد. اگر زمان IS (زماني كه نمونه انفجار كامل در قبل بوجود آمده است) ميزان انفجار از مقدار حقيقي ‌‌‌‌‌‌اش بيش از 18-10 متفاوت بود، كافي بود كه تناسب حساس بهم بخورد. قدرت انفجار جهان از اينرو با دقت نسبتاً باور نكردني با قدرت رانشي خود هماهنگي دارد. انفجار بزرگ از قرار معلوم انفجاري قديمي نبوده ولي بطور خارق العاده اي تنظيم شده بوده است.7

   قوانين فيزيكي كه با انفجار بزرگ پديد آمد تا مدت 15 بيليون سال تغيير پيدا نكرد. علاوه براين، اين قوانين چنان با وسواس بر محاسبات تكيه مي كنند كه حتي تغيير يك ميليمتر از ارقام كنوني منتهي به تخريب كل ساختار و تركيب جهان مي شود.

   استاد فيزيك سرشناس، استفان هاوكينگ ((Stephen Hawking در كتابش تحت عنوان تاريخ خلاصه زمان اظهار مي كند كه جهان بر اساس محاسبات تنظيم شده و تناسبات بيشتر از آن چه كه ما باورمان مي شود بخوبي تنظيم شده است. او با اشاره به  ميزان انفجار جهان اذعان مي كند كه:

   چرا جهان با يك چنين ميزان حياتي انفجار شروع شد تا به جاسازي گونه ‌هايي كه از يكديگر متلاشي مي ‌شدند بپردازد و تا ابد به انبساط خود ادامه دهد تا اينكه الان پس از ده هزار ميليون سال بعد هنوز در حد ميزان حياتي به انبساط ادامه بدهد؟ اگر ميزان انفجار يك ثانيه پس از آن كه انفجار بزرگ صورت گرفت- قسمتي از آن در صد هزار ميليونيم كوچكتر مي شد- جهان قبل از اينكه اندازه اصلي خود را بدست مي آورد دوباره از هم مي پاشيد. 8

   پاول ديويس نيز نتايج اجتناب ناپذيري  كه  ناشي از تناسبها و محاسبات دقيق باور نكردني بود مطرح كرد:

   خيلي سخت است كه به اين فكر پافشاري كنيم كه ساختار فعلي جهان، كه ظاهراً به تغييرات جزئي در ارقام حساس مي باشد، ترجيحاً با دقت برنامه ريزي شده است.... تقارن ظاهراً اعجاب آور ارقام عددي، كه طبيعت آن را به ارقام مهمي معين كرده، مي بايستي مدرك تكان دهنده اي براي عنصر طرح كيهان باشد. 9

   در رابطه با برخي واقعيتها اخترشناس آمريكايي ، جورج گرين اشتاين، (George Green Stein)، درباره جهان سمبيوتيك مي نويسد:

   از آنجايي كه ما شواهد را زير نظر داريم اين تصور به شدت اصرار مي ورزد كه برخي عناصر ماوراالطبيعه يا ترجيحاً كمكي صورت گرفته است. 10