ندای وحی

   ” كاخ آسمان را ما به قدرت خود برافراشتيم و مائيم كه بر هر كار عالم مقتدريم و زمين را بگسترديم ...“ (سوره الذاريات، آيه: 47)

      كلمه ” آسمان“، كه در آيه بالا به آن اشاره شده است، در جاهاي مختلفي در قرآن به معناي فضا و جهان بكار گرفته شده است. در اينجا دوباره اين كلمه با اين معني بكار رفته است. به بيان ديگر در قرآن فاش شده است كه جهان ” انبساط پيدا مي كند“. و اين نهايت نتيجه گيري است كه علم امروز به آن رسيده است.

      تا ظهور قرن 20، تنها نظريه ‌اي كه در دنياي علم آن زمان رايج بود اين بود كه ” جهان ماهيت ثابت و از ازل وجود داشته است“. با اين حال در ابتداي قرن 20 فيزيكدان روسي، آلكساندر فريدمان (Alexander Friedmann) و اختر ‌شناس بلژيكي، جورجز لمتر (Georges Lemaitre) از لحاظ تئوريكي محاسبه كردند كه جهان حركت پايدار داشته و درحال انبساط مي باشد.   

       اين واقعيت توسط اطلاعات يافته شده در سال 1929 نيز ثابت شد. ادوين هابل دانشمند آمركايي، هنگامي كه با تلسكوپ به آسمان نگاه مي كرد كشف كرد كه ستاره ‌‌‌‌ها و كهكشانها بطور دائم از يكديگر فاصله مي گيرند. در جهاني كه همه چيز بطور دائم از يكديگر فاصله مي گيرند دلالت بر اين دارد كه دائماً در حال انبساط مي باشد. مشاهداتي كه در سالهاي اخير صورت گرفت، انبساط دائمي جهان را تصديق كرد.

   اين حقيقت در قرآن هنگامي كه اين مسئله هنوز براي همه مبهم بود، توضيح داده شد. اين به اين خاطر است كه قرآن كلام خدا، خالق و حكمران تمام جهان مي باشد.