دین مقدس اسلام، تغذیه را هم از لحاظ مادی مهم می داند و هم از لحاظ معنوی. درست است که غذای مسموم موجب اختلال در سیستم بدن فرزند می شود؛ اما غذای حرام تاثیری بدتر در روح و روان فرزند دارد.

امام حسین پیش از ظهر عاشورا در کربلا صحبت‌های زیادی کرد ولی هیچ کدام اثر نمی ‌کرد. در آخر فرمودند: « فَقَدْ مُلِئَتْ بُطُونُکُمْ مِنَ الْحَرَامِ ؛ چون شکم‌های شما از حرام پرشده است ، حرف‌های من در شما اثر نمی گذارد.»۱

این بیان شریف ارتباط غذای حرام با گمراهی و اعمال پست را بیان می کند.

در قرآن کریم هم آمده است که:

ƒ«یا أَیُّهَا الرُّسُلُ کُلُوا مِنَ الطَّیِّباتِ وَ اعْمَلُوا صالِحاً »
  اى رسولان، تناول کنید از پاکیزه‌ها و عمل کنید عمل صالح.

این آیه هم به ارتباط بین تغذیه از لقمه حلال و عمل صالح اشاره دارد.

اصحاب کهف هم به دنبال غذایی بودن که موجب خاموش شدن نور الهی در قلبهای آنان نگردد:

«فَلْیَنْظُرْ أَیُّها أَزْکی‏ طَعاماً فَلْیَأْتِکُمْ بِرِزْقٍ مِنْهُ»

اکنون یک نفر از خودتان را با این سکّه ای که دارید به شهر بفرستید ، تا بنگرد کدام یک از آنها غذای پاکیزه تری دارند ، و مقداری از آن برای روزی شما بیاورد.

را از این رو بسیار سفارش شده که والدین از غذای حرام حتی مشکوک پرهیز نمایند.

۱٫ بحار الانوار / ج ۴۵ / ص ۸

۲٫مؤمنون ۱۵

۳٫ کهف ۱۹

برگرفته شده از: ریحانه بهشتی ص ۳۳و ۳۴