افسردگی خلقی و تغییر خلق، کاهش علاقه به فعالیت ها، تغییر اشتها، خستگی دشواری های خواب، دشورای در مراقبت از کودک، احساس گناه، اعتماد به نفس پایین، دشواری و ضعف در تمرکز و در موارد حاد فکر کردن به خودکشی مشخص می شود. شدت انی اختلال می تواند درجات بسیار مختلفی داشته باشد و از مرحله غمگین بودن تا مراحل شدید که همراه با هذیان و توهم و غیره است، متفاوت باشد و گاه تاثیر نامطلوبی بر روی نوازاد خواهد گذاست.

برای غلبه برای این مشکل، همسر مهمترین نقش را می تواند داشته باشد. حمایت و کمک همسر و اطمینان دادن به او در اینکه می تواند مسئولیت مادری را به عهده بگیرد و از شیر خود کودک را تغذیه کند، در رفع افسردگی بسیار موثر می باشد. استراحت کافی در شب و حتی در طول روز و همچنین از بین بردن عوامل اضطراب و نگرانی و حمایت های خانواده و مادران می تواند راه های دیگری برای درمان این بیماری باشد.(ورزش های بعد از زایمان؛ بهداست مادر و کودک؛ فصلنامه شیر ماد، شماره ۱؛ کتاب کارنت زنان، بیماری های زنان؛ مسایل روان -تنی در مامایی و بیماری های زنان.)

منبع: ریحانه بهشتی ص ۱۴۸