امام حسین همراه امام حسن‌

پس از شهادت امام امیرالمؤمنین‌علیه السلام امامت شیعیان به امام حسن‌علیه السلام انتقال پیدا کرد، بر همه واجب شد که از فرامین آن حضرت گوش فرا دهند و امتثال امر نمایند.امام مظلومی که جزء راه صلح با معاویه راهی بهتر را نیافت که بتواند جان و مال شیعیان را در امان نگهدارد.

آن حضرت توانست با مفادهای چند معاویه را افسار بزند: اینکه علی‌علیه السلام را دشنام ندهند. معاویه خود را امیرالمؤمنین نخواند و معاویه باید براساس کتاب خدا و سنت پیامبرصلی الله علیه وآله عمل کند و پس از مرگش برای خود جانشین انتخاب نکند [5] .

امام حسین‌علیه السلام شریک رنجهای برادر بود، زیرا می‌دانست که این صلح به صلاح اسلام و مسلمین است و هرگز اعتراض به برادر نداشت.