ندای وحی

نماز شب یک عبادت بزرگ روحانی

«وَمِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَهً لَّکَ عَسَى أَن یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقَامًا مَّحْمُودًا»

الإسرا/۷۹

غوغای زندگی روزانه از جهات مختلف توجّه انسان را به خود جلب می کند و فکر آدم را به وادی های گوناگون می کشاند به طوری که که جمعیّت خاطر و حضور قلب در آن بسیار دشوار است، اما در دل شب و هنگام فرو نشستن غوغای زندگی مادّی و آرامش روح و جسم انسان به مدد مقداری خواب حالت توجّه و نشاط خاصّی به انسان دست می دهد که بی نظیر است.

 به همین دلیل دوستان خدا همیشه از عبادت های آخر شب، برای تصفیه روح و حیات قلب و تقویت اراده و تکمیل إخلاص، نیرو می گرفته اند.

در حدیثی امیر مؤمنان علی (علیه السّلام) فرمود:« شب زنده داری مایه تندرستی است و خشنودی پروردگار عزّوجّل و قرار گرفتن در معرض رحمت خدا و چنگ آویختن به أخلاق پیامبران را به همراه دارد. »

از امام صادق (علیه السّلام) روایت شده است که فرمود: «نماز شب چهره را سفید و نورانی می کند، نماز شب انسان را خوشبو می کند، نماز شب روزی می آورد. »

در بعضی از روایات می خوانیم که این عبادت به قدری اهمّیت دارد که جز پاکان و نیکان موفّق به انجام آن نمی شوند.

در حدیثی امام صادق (علیه السّلام) فرمود: « آدمی دروغ می گوید و به سبب آن از نماز شب محروم می شود. »

نماز شب به سه بخش تقسیم می شود:

الف) چهار نماز دو رکعتی که مجموعاً هشت رکعت می شود و نامش «نافله شب» است؛ ب) یک نماز دو رکتی که نامش «نافله شَفع»؛ ج) یک نماز یک رکعتی که نامش «نافله وِتر» است.

طرز انجام این نمازها همانند نماز صبح است ولی أذان و اقامه ندارد، و قنوت نماز وتر را هرچه طولانی تر کنند بهتر است.

منبع: برگزیده تفسیر نمونه، جلد دوم