دهان

وقتی که غذا وارد دهان می شود.زبان آن را به زیر دندانها،هدایت می کند.دندانها به کار میافتند.وغذا رامی بُرند،ومیدرند،وخورد می کنند.در این وقت چشمه های ششگانه دهان به فوران می آیند وهر یک مایع مخصوصی ،از خود بیرون داده،بزاق را تشکیل می دهند.تا جویدن غذا را تکمیل کنند.آنگاه ،زبان غذاهای جویده شده رابه عقب رانده،وغذاهای جویده نشده رابدانها تحویل می دهدوهمان عمل تکرار می شود.زبان ،در کارخود،آنقدر ماهر استکه با آنکه پیوسته در جست وخیز می باشد بایستی همراه غذا پی درپی جویده شود ولی خود را از نیش دندانها نگهداری می کند.چنانچه بسیار کم رخ می دهد که کسی زبان خود رابجود.آری همه ی این کارها در ظرف چند ثانیه انجام می شود. ونوبت به لقمه ی دومین می رسد.

آیا این وضع منظم را چه کسی در دهان ما به وجود آورده است؟خودمان؟نه.تصادف هم همگانی نمی شود که تمام انسانهاوحیوان های دهاندارودنداندار چنین باشد.ماده هم نمی تواند چوننه غذارا می شناسد ونه دندان ونه زبانرا،ونه چشمه های جوشان دهانرا. پس که کرده است؟ 

او،آری او.چون او کسی دیگر چنین دانش وقدرتی ندارد.

جای چشم وگوش

چشم وگوش انسان،یکی از شاهکارهای بزرگ،دستگاه آفرینش است ونشانه حکمفرمائی عقل وتدبیر در این دستگاه می باشد. چنانچه نشانه مهرورحمت بر انسان نیز می باشد.چون اگرانسانها همگی کروکور بودند چه میشد؟

جائی که برای چشم وگوش و دیگر اعضاء در پیکر انسان انتخاب شده،نشان می دهد که همه چیز در دستگاه آفرینش حساب شده است. متفکرین جهان،نتوانسته اند در پیکر انسان ،جائی بهتر ازاین برای چشم پیدا کرده بودند اعلام می داشتندوبا بوق وکرنا همه جا را پر می کردند.آیا برای گوش ،محل مناسبی تری از این به نظرتان می رسد؟در صورتی که زیبائی چهره را بهم نزند وبطور مستقیم در برابر امواج صوتی قرار نگیرد.آیا در همه پیکر خودتان ،برای مجاری دفع ،می توانید،شایسته تر از این جا پیدا کنید؟

یکایک اعضاء وجوارح خود را در نظر بیاورید که در شایسته ترین محل قرار داده شده سپس با معرفت سر تعظیم به پیشگاه قدس آفرنده خویش فرود اورید