ندای وحی

سؤال: چرا آغاز هر کارى با استمداد از دو صفت رحمانیت و رحیمیت خدا است؟

جواب: با توجه به یک نکته، پاسخ این سؤال روشن مى شود و آن این که در آغاز هر کار لازم است از صفتى استمداد کنیم که آثارش بر سراسر جهان پرتوافکن است، همه موجودات را فرا گرفته و گرفتاران را در لحظات بحرانى نجات بخشیده است.

بهتر است این حقیقت را از زبان قرآن بشنوید آنجا که مى گوید: وَ رَحْمَتی وَسِعَتْ کُلَّ شَیْء: «رحمت من همه چیز را فراگرفته است».(1)

و در جاى دیگر از زبان حاملان عرش خدا مى خوانیم: رَبَّنا وَسِعْتَ کُلَّ شَیْء رَحْمَةً: «خدایا رحمت خود را بر همه چیز گسترده اى».(2)

از سوى دیگر مى بینیم پیامبران براى نجات خود از چنگال حوادث سخت و طاقت فرسا و دشمنان خطرناک، دست به دامن رحمت خدا مى زدند: قوم «موسى» براى نجات از چنگال فرعونیان مى گویند: وَ نَجِّنا بِرَحْمَتِک: «خدایا ما را به رحمت خود رهائى بخش».(3)

در مورد «هود» و پیروانش چنین مى خوانم: فَأَنْجَیْناهُ وَ الَّذینَ مَعَهُ بِرَحْمَة مِنّا: «هود و پیروانش را به وسیله رحمت خویش (از چنگال دشمنان) رهائى بخشیدیم».(4)

اصولاً هنگامى که حاجتى از خدا مى طلبیم مناسب است او را با صفاتى که پیوند با آن حاجت دارد توصیف کنیم، مثلاً عیسى مسیح(علیه السلام) به هنگام درخواست مائده آسمانى (غذاى مخصوص) چنین مى گوید: اللّهُمَّ رَبَّنا أَنْزِلْ عَلَیْنا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ... وَ ارْزُقْنا وَ أَنْتَ خَیْرُ الرّازِقین: «بار الها مائده اى از آسمان بر ما نازل گردان... و ما را روزى ده و تو بهترین روزى دهندگانى».(5)

«نوح» پیامبر بزرگ خدا نیز این درس را به ما مى آموزد، آنجا که براى پیاده شدن از کشتى در یک جایگاه مناسب، چنین دعا کند: رَبِّ أَنْزِلْنى مُنْزَلاً مُبارَکاً وَ أَنْتَ خَیْرُ الْمُنْزِلینَ: «پروردگارا! مرا به طرز مبارکى فرود آر که تو بهترین فرود آورندگانى».(6)