ندای وحی

در جلسه قبل از زشتی بدگمانی گفتیم و گفتیم این قانون استثناء دارد. یعنی بعضی وقتها نباید حسن ظن داشت و خوش گمان بود!
در چهار مورد باید به سوء ظنی که بوجود آمده است توجه نمود و از پی تحقیق برآمد.
مورد اول: بعضی از مؤمنین بخاطر این که درجه ایمانشان بالاست و در نتیجه ذهن ورزیده و عقل پر قدرتی دارند می توانند درباره دیگران حدسهایی بزنند که غالبا این حدسهایشان درست است!
این دسته از مؤمنین با نور خدایی می بینند و خداوند به ذهنهایشان کمک می کند تا درباره دیگران درست بیاندیشند و فریب نخورند.
مثلا مقام معظم رهبری جزء این دسته از مؤمنین است که وقتی درباره آمریکا می فرمایند که من به قولهایی که اینها می دهند خوشبین نیستم، این می شود یک سند که ما باید به آن اعتماد کنیم و ما هم نسبت به وعده های آمریکا خوشبین نباشیم!
البته تو هم می توانی با رعایت تقوا و پرهیز از هر گونه گناه و انجام درست وظائفی که بر عهده توست، ذهنت را زلال کنی تا براحتی بتوانی اگر کسی خواست تو را فریب دهد، سریع متوجه شوی و خودت را از آسیب او حفظ کنی!
مورد دوم: اگر بیشتر افراد یک جامعه انسانهای بدی هستند و یا بیشتر افراد یک شغل خاصی این چنین هستند دیگر نباید در آن جامعه یا درباره آن افراد خوشبین بود. خوش بین بودن در چنین جامعه ای نشان ضعف و ترس و طمع است!
یا وقتی معلوم شد فلان ماده غذایی ضررش بیش از سود آن است دیگر نباید فریب تبلیغات تولیدکنندگان آن ماده غذایی را خورد بلکه باید به احتمال این که آنها دروغ می گویند توجه نمود.
یا در عالم سیاست بسیاری از سیاسیون حرف راست را به مردم نمی زنند خصوصا وقتی که می خواهند توسط مردم انتخاب شوند. لذا در انتخابات باید به صرف این که کسی می گویند من این کارها را بعد از انتخاب شدن انجام می دهم نباید زود به سخنانش اطمینان کرد بلکه باید درباره صلاحیت او بیشتر تحقیق نمود چون در دنیای سیاسیت حرف راست کمتر وجود دارد!
مورد سوم: وقتی با دشمنی صلح می شود هیچ وقت نباید نسبت به خیانت او اطمینان پیدا نمود. چنانکه او هم اطمینان پیدا نمی کند.
دشمن با صلح کردن می خواهد خوردش را نزدیک کند و وقتی بخوبی نزدیک شد ضربه خودش را بزند. بنابرین باید نسبت به رفتارهای دشمنی که صلح نموده است با سوء ظن نگریست!
مورد چهارم: اگر قرار است اعتمادی به کسی صورت بگیرد باید نسبت به او تحقیق صورت بگیرد و حسن ظن به او بدون تحقیق درست نیست!
مثلا کسی که می خواهد ازدواج کند نباید از روی ظاهر آن فرد و یا حرفهایی که می زند زود قضاوت به خوب بودنش کرد و قرار ازدواج را گذاشت بلکه باید درباره اش حسابی تحقیق نمود.
یا وقتی تو می خواهی با کسی دوست شوی و بیشتر وقتت را با او بگذرانی دیگر جای خوش گمانی نیست باید درباره اش خوب تحقیق کنی و او را بیازمایی و زود با او غاطی نشوی خصوصا این که زود رازهایت را با او در میان نگذاری!
یا اگر پدرت می خواهد با کسی شریک شود، باید نسبت به ظاهر او خوش گمان نباشد بلکه درست و حسابی درباره اش تحقیق کند.
چقدر زیاد هستند آنها که قبل از تحقیق اعتماد نمودند و حسابی آسیب دیدند.
خوش گمانی غیر از اعتماد نمودن است! خوش گمانی یعنی فردی را بد ندیدن! نه این که او را خوب ببینی!
هر وقت درباره خوب بودن و یا بد بود خوش گمانی درباره کسی شک کردی، نسبت به او خوش گمان باش و توکل بر خداوند کن!
خدا خودش به همه ما رحم کند و ما را از آسیب دیدن توسط انسانهای بد حفظ کند و دیگران را نیز از آسیبهای ما محفوظ دارد!