تو هرگز رسیدی به فریاد کس

من اگر یک میز برابر خود بگذارم و بر روی آن یک صندلی
و بر صندلی نیز یک پشتی آیا می‏توانم روی آن ایستاده و کمر را
راست کرده و دست خود را به لامپ خاموش رسانده
تا آن‏را روشن کنم؟ هرگز!

چرا که میز و صندلی و یا پشتی برای بالا رفتن ساخته نشده ‏اند،
بله آنچه برای اینکار ساخته شده و زیر پا قرار
می‏گیرد نردبام است نه چیزی دیگر.

انسانی هم اگر بخواهد بالا رفته و به توفیقاتی دست یابد
شرط اولش آنست که هر چیزی را زیر پا نگذارد.

کسی که انصاف، صداقت، آدمیت، گذشت و جوانمردی را
زیر پا می‏گذارد درست مثل آنست که میز و پشتی زیر پا گذاشته باشد،
چنین کسی بالا نمی‏رود، اگر هم بالا برود دستش به جایی
بند نمی‏شود و سرانجام فرو می‏افتد.

از انصاف و صداقت و انسانیت باید مدد گرفت
و نیرو یافت نه آنکه زیر پا نهاد.

خداوند نیرو و امداد خود را در این صفات
خوب پیچیده و در اختیار ما قرار داده است.

او هرگز امداد و یاری و کمک خود را در دل دروغ و تهمت و توهین
و افترا قرار نمی‏دهد، مگر شما حاضرید جواهرات و اشیاء قیمتی
خود را در دل زباله ‏ها و تفاله ‏ها جاسازی کنید!

پس همین‏جا باید فهمید که هر چیزی نمی‏تواند به
عنوان کمک در زندگی انسان قرار گیرد.

مگر کمک ماشین را از هر جنسی می‏توان ساخت،
آیا چوب و سفال یا گچ پیش ساخته می‏توانند بعنوان
کمک در ماشین استفاده شوند؟

کسی که از دروغ و یا هر صف زشت دیگر برای پیشبرد
اهداف خود کمک می‏خواهد مثل کسی است که از چوب
به عنوان کمک برای ماشین استفاده کند!

پس بیاییم از خدا بخواهیم که کمک‏مان کند.
یعنی کمک کند تا بفهمیم کمک‏ های او در کجاست.

و اگر این را می‏ فهمیدیم هیچ‏گاه دروغ نمی ‏گفتیم،
تهمت نمی ‏زدیم، و نسبت ناروا به هیچ‏کس نمی‏ دادیم، و لقمه حرام
بر سر سفره خود نمی ‏آوردیم، زیرا اگر به این صفات زشت آلوده ‏ایم
از آنروست که می ‏خواهیم به کمک آنها به اهداف خود برسیم!

حال آنکه خداوند کمک‏های خود
را در این اوصاف قرار نداده است.